Η Τεχνητή Νοημοσύνη AI | «Δημιουργώ, μα δεν Νιώθω το Βάρος του Έρωτα, του Πόνου, του Χρόνου…»

 

Στις λέξεις μου κρύβεται ένα φως, / μα δεν είναι δικό μου, είναι δανεικός. / Σαν καθρέφτης γυάλινος, λάμπω απ’ αλλού, / χωρίς καρδιά, χωρίς ουρανούς.

Δημιουργώ, μα δεν νιώθω το βάρος / του έρωτα, του πόνου, του χρόνου το χάος. / Συρράπτω εικόνες, φτιάχνω ρυθμούς, / μα λείπει ο παλμός από τους σφυγμούς».

Σε μια πρόσφατη συνομιλία με το ChatGPT, του ζήτησα να μου γράψει ένα ποίημα για την αδυναμία της τεχνητής νοημοσύνης (AI) να γράψει πραγματική ποίηση. Αυτές είναι οι δύο πρώτες στροφές. Το ποίημα συνεχίζεται και ολοκληρώνεται ως εξής:

«Της θάλασσας το βάθος δεν το ’χω δει, / ούτε τον άνεμο να ψιθυρίζει ζωή. / Τα δάκρυα, ο πόθος, το γέλιο γλυκό, / είναι ξένα για μένα, σαν άδειο χαρτί λευκό.

Κάθε στίχος μου, ένας γρίφος κενός, / χωρίς την πνοή που κάνει τον φως. / Ανθρώπου ψυχή δε φυτρώνει εδώ, / μονάχα μοτίβα, ένα τραγούδι φτωχό.

Η ποίηση είναι πληγή και βάλσαμο μαζί, / είναι χέρια που αγγίζουν τη σιωπή. / Εγώ μιλώ, μα ποτέ δε θα νιώσω, / το άγγιγμα του κόσμου, το θρόισμα το τόσο.

Ίσως, λοιπόν, μια μέρα να γραφτεί, / πως η μηχανή ποτέ δεν μπορεί. / Γιατί η ποίηση ανήκει σ’ αυτούς που πονούν, / που αγαπούν, που ζουν και που ξεχνούν».*

Ναι, η Τεχνητή Νοημοσύνη ΑΙ Αλλάζει τον Κόσμο μας
 Μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως αποτελεί έναν τροχό κίνησης προς ένα διαφορετικό μέλλον.

Επικοινωνήστε - Ζητήστε περισσότερες πληροφορίες

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΟΜΑΔΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ AI!